Μια σύντομη ημέρα. Αφού ξύπνησα στις 12 το μεσημέρι, «παρασίτησα» σε ένα άλλο παιδί και στην συνέχεια κατεβήκαμε κέντρο. Το ως τώρα ταξίδι μου στην Βομβάη, ήταν απολύτως μη-τουριστικό, αφού δεν είδα τίποτα. Και σήμερα και χθες, τα μόνα «αξιοθέατα» που επισκέφθηκα ήταν το ταχυδρομείο, και ο σταθμός του τραίνου - και τα δυο μάλιστα, πολλαπλές φορές, κάνοντας με να απορώ για το τι πραγματικά υποδηλώνει αυτό. Μήπως θέλει να μου πει κανείς κάτι;
Το ινδικό φαγητό παραμένει οικείο, αν και το να τρώω με τα χέρια είναι σίγουρα μια πολύ διαφορετική εμπειρία. Αν μη τι άλλο πρέπει να το πω στον νουνό.
Στις μέχρι τώρα κοινωνικοανθρωπολογικές παρατηρήσεις, φαίνεται ότι για μερικούς είναι ένδειξη καλών τρόπων, τρώγοντας να λερώνεις μέχρι τις δεύτερες φάλαγγες των δαχτύλων, ενώ για άλλους πρέπει όλη η παλάμη σου να γεμίσει σάλτσες.
Η κουζίνα θυμίζει πιο πολύ Κορεατικό, απ’ ότι Ταϊλανδέζικο (όχι ότι θυμίζει το πρώτο). Παραξένως(;), το πιο κοντινό νομίζω είναι το αιθιοπικό φαγητό, τουλάχιστον στην χρήση του ψωμιού, και στην υπέρμετρη δόση του καυτερού.
Άλλες κοινωνιολογικές παρατηρήσεις: Το αριστερό χέρι είναι για να σκουπίζεις τον κώλο σου, οπότε και ποτέ δεν το χρησιμοποιείς για να φάς, να δώσεις κάτι σε κάποιον άλλο ή οτιδήποτε τέτοιο, μιας και πιο πολύ θα σημαίνει «παρ’ τα αρχ..ια μου» παρά «παρ’ τα ρέστα σου»
Απίστευτη φασαρία πάντως. Λίγο να κάτσεις εδώ, σε κουράζει ο κόσμος. Ώρες ώρες δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα είναι η άλλη όχθη της πόλης, αυτή που δεν έχω δει. Όχι αυτή της φτώχειας και της βρωμάς, αλλά εκείνη της καλοπέρασης, των ουρανοξυστών και της χλιδής. Δεν ξέρω, ίσως αυτή έβλεπα τόση ώρα και δεν το πήρα είδηση. Πάντως, είναι απίστευτα φτηνά. Το ταξί κάνει διαδρομές με 0,5euro, τρώω γεύμα με 1,2euro και αγοράζεις tabacco με 15λεπτά. Φυσικά όταν ταξιδεύεις μόνος, σου κοστίζει όσο θα κόστιζε σε 2-3 άτομα μαζί, αλλά τι να κάνεις;
Αύριο φεύγω για το Aurangabad με πρόθεση να επισκεφθώ τις Ellora Caves, και μετά επιστρέφω για να συνεχίσω από την Βομβάη προς τον νότο. Ίσως να έχω και άλλη μια ευκαιρία να την δω λίγα πράγματα ακόμα λοιπόν.
