Η Αγελάδα, ο μορφασμός και η Ινδική Ιατρική

Ένα άλλο πράγμα που δεν έχω αποκωδικοποιήσει τελείως είναι, τι είναι αυτή η έκφραση σαν θλιμμένη αγελάδα που παίρνουν οι Ινδοί ενώ ταυτόχρονα κουνούν το κεφάλι αριστερά και δεξιά όπως τα σκυλάκια που αγόρασες από τους κινέζους και έχεις στήσει στο παρμπρίζ του Matiz σου; Το αριστερά δεξιά, σημαίνει «ναι». Είναι όπως το δικό μας, μπρός-πίσω, κάτι το οποίο στην Ινδία επίσης χρησιμοποιείται. Η Αγιουβέρδα (Ινδικό σύστημα ιατρικής και μακροζωίας), νωρίς φρόντισε -για την αποφυγή του αυχενικού συνδρόμου- και θέσπισε και τις δυο κινήσεις, η εναλλάξ χρήση των οποίων εγγυάται γερατειά χωρίς μουδιασμένα άνω άκρα.

L Ο μορφασμός όμως; Μέχρι χθες ήμουν σίγουρος ότι σήμαινε απογοήτευση, όπως ακριβώς και στην δική μας μεριά. Το τελευταίο παιδάκι όταν μου ζήτησε ένα 10ευρώ και του είπα ότι δεν μου περισσεύουν τόσα λεφτά, έτσι ακριβώς αντέδρασε. Κουνούσε το κεφάλι στον «Ναι, καταλαβαίνω, όμως με στεναχώρησες» ρυθμό.

Το ίδιο όμως και ο ταξιτζής σήμερα. Αφού τον πλήρωσα, τον ευχαρίστησα, με ευχαρίστησε και του ευχήθηκα καληνύχτα. Άρχισε τότε να κουνά μουτρωμένος το κεφάλι αριστερά δεξιά στο ρυθμό «τι; Δεν έχει φιλάκι για μένα σήμερα;».

Απ’ την άλλη, ίσως απλά να είναι μιμητισμός. «Γιατί είναι θλιμμένη η αγελάδα; Γιατί έχει άνδρα βόδι». Οι Ινδοί που έχουν και τα δυο, plus τα σκατά τους να γομώνουνε τις σόλες των παντοφλών τους, έχουν παραπάνω λόγους για να είναι θλιμμένοι-Δεν νομίζεις;(θα με συγχωρήσετε για την ωμή χρήση της λέξης «σκατά», αλλά μετά από το ταξίδι στην Ινδία, η λέξη, αποκτάει άλλη γεύση και υφή στο στόμα)

Η Κόρνα, η διαγράμμιση και η άλλη: η «έξυπνη» διαγράμμιση

Κάτι που μου έχει μείνει για την Ινδία, είναι η χρήση της κόρνας. Σε αντίθεση με μέρη όπως η Κίνα, ή η Ελλάδα όπου η κόρνα χρησιμοποιείται, αλλά θεωρείται κακή συνήθεια, στην Ινδία, όλα τα οχήματα από πίσω γράφουν «Please OK Horn» που στα δικά μας αγγλικά σημαίνει «Please, use the horn» Παρακαλώ να χρησιμοποιείτε την κόρνα. Και έτσι και κάνουν. Και δεν είναι μόνο αυτό. Έχουν ειδική διαγράμμιση στους δρόμους (εκτός από αόρατες δυνάμεις και αόρατα υφάσματα, στην Ινδία έχουν και αόρατες μπογιές): Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου, καθώς οδηγείς, αυτοκίνητα από την αντίθετη κατεύθυνση σφυρίζουν, τόσο απ’ τα αριστερά σου όσο και απ’ τα δεξιά σου;

Τώρα που αναφέρθηκα στην οδήγηση και την διαγράμμιση, να πω πως οι Ινδοί είναι ένας ιδιαίτερος λαός. Η Ινδία είναι η χώρα με το πιο εκτενές και καλο-οργανωμένο σιδηροδρομικό δίκτυο, με μακρόχρονη λειτουργία και ένα σώμα από εμπειρογνώμονες το οποίο στα μάτια του μέσου ινδού έχει Immortal-like status. Τις περισσότερες φορές, πάνω στην κουβέντα με ντόπιους κατά την διάρκεια των διαδρομών του ταξιδιού αυτού, θα γινόταν αναφορά στο θέμα. Ο Ινδικός σιδηρόδρομος, είναι θέμα εθνικής υπερηφάνειας βλέπετε. Καλό είναι φυσικά να μην σκέφτεσαι πόσα τραίνα συγκρούονται στην Ινδία: Δεν βοηθάει ούτε να σπάσει ο πάγος, ούτε την ψυχική σου γαλήνη φυσικά.

Είναι τόσο μεγάλη η υπερηφάνεια για τον Ινδικό σιδηρόδρομο, που οι περισσότεροι Ινδοί, είναι χομπίστες μηχανοδηγοί: Το βλέπεις και από το πώς οδηγούν: Φροντίζουν το αυτοκίνητο να είναι πάντα μα πάντα, πάνω στην ζωγραφιστή γραμμή που –κατ’ άλλους- διαχωρίζει λωρίδες. Σου δίνει την αίσθηση ότι οδηγείς τραίνο, λένε. Dunno.

Βομβάη

Πρώτη μέρα στην Ινδία. Βομβάη. Ξυπνάω και αφού κάθομαι αρκετή ώρα να προσπαθώ να βρω τρόπο να αρχίσω την ημέρα μου, αποφασίζω να πάω να κάνω ένα ντους. Τελικά υπήρχε βρύση ντουζιέρας, κάτι που ήταν λίγο καλύτερο από το αναμενόμενο κουβαδάκι για το μπάνιο. (Φυσικά αυτή ήταν και η τελευταία φορά που είδα βρύση στο ταξίδι). Αφού τελείωσα, βγήκα προς το κεντρικό δωμάτιο για ένα πρωινό. Η Ινδία φαίνεται υπέροχη μέσα από το παράθυρο. Η σκληρές σκιές της φοινικιάς που πέφτουν στον απέναντι τοίχο της εσωτερικής αυλής και τα φρεσκοπλυμένα εσώρουχα τουριστών που κρέμονται μπροστά της, σε προετοιμάζουν για μια μοναδική εμπειρία, που μπορείς να βιώσεις, αρκεί να κάνεις τον κόπο και να βγεις από την πόρτα. Φυσικά ο εσωτερικός guru ο οποίος σε έφερε ως την Ινδία, ξεκινάει τις οδηγίες του στυλ «what is there to be known?» «what is there to be experienced?» και σε προτρέπει να κάτσεις στο ξενοδοχείο και να παραδεχθείς πως «ήρθα Ινδία, δεν χρειάζεται να βγω έξω και να χαλάσω την καλή ως τώρα εντύπωση». Φυσικά εσύ δεν καταλαβαίνεις Hindi και το babel fish έχει πάει βόλτα μαζί με το μυαλό σου στην καραϊβική όπως λέει και ο στίχος

«I was swimmin' in the Caribbean/Animals were hiding behind the rocks/Except the little fish/But they told me, he swears/Tryin' to talk to me, coy koi»

Και να σαι με την δεξιά χερούκλα σου να κρατάς το πόμολο την πόρτας. Στο επόμενο STOP έχεις στρίψει το πόμολο όπως στραγγαλίζεις τα κοτόπουλα και η πόρτα έχει ανοίξει.

Άπειροι ζητιάνοι, άπειρος κόσμος, τρομερή φασαρία, αρκετή βρώμα από το καυσαέριο, και ένας κόσμος στον οποίο όλα είναι σε κατάσταση αποσύνθεσης. Προϊστορικά αυτοκίνητα, κτήρια που δεν τα έχει συντηρήσει κανείς και 500 είδη ανθρώπων να περπατάνε πάνω-κάτω στους δρόμους. Ο καιρός δεν ήταν κακός, και η υγρασία παλευόταν, όμως η ζέστη προς το απόγευμα άρχισε να κουράζει.

Το πρώτο σοκ©, ήταν το τραίνο για το κέντρο της πόλης. Αφού μάθαμε (εγώ, ο εσωτερικός guru και η παρέα που γνώρισα εκεί) ότι θέλουμε μια ώρα για κέντρο, κατεβήκαμε στις αποβάθρες όπου είχαμε και το πρώτο σοκ©. Ο κόσμος ξεχείλιζε από τα τρένα. Πόδια, χέρια και ολόκληροι άνθρωποι κρατιόντουσαν αδιάφορα από τα πλαίσια των ανύπαρκτων πορτών και σαν διπλωμένα φτερά του τρένου, πετούσαν παρέα.

Δεύτερη εικόνα να προσπαθώ να μπω. Έχουν μπει όλοι οι άλλοι, και εγώ έχω μείνει τελευταίος. Τελευταίος! Το τραίνο έχει γεμίσει του σκασμού, δεν χωρώ. Κάνω μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κρεμαστώ και γω απ’ έξω. δεν θυμάμαι αν ήταν στην φαντασία μου ή όχι. Το τραίνο άρχισε να κυλάει. Δεν θα μπορούσα να μείνω κρεμασμένος, σκέφτηκα να αφεθώ και να κατεβώ, όμως θυμήθηκα ότι θα έμενα πίσω. Όχι σκέφτηκα. Με μια σπρωξιά, βρέθηκα μέσα. λίγες ακόμα, και βρέθηκα βαθιά μακριά από την είσοδο.

Τρίτη εικόνα. Ασφαλής πλέον, καρφωμένος ανάμεσα στις 100αντάδες των ινδών που ταξιδεύουν μαζί μου στην δεύτερη θέση, παρακολουθώ τους ανεμιστήρες που γυρίζουν σαν τρελοί στην οροφή. Τους Ινδούς που δεν μυρίζουν όσο οι κινέζοι, και στο φόντο μια bolywoodιανή pop μουσική να παίζει από το κινητό στο χέρι ενός νεαρού Ινδού, ο οποίος ζει το born to be free του, κρεμασμένος εξώ από το τραίνο. Τα μαλλιά του ανεμίζουν στον άνεμο και το πρόσωπο του, προφανώς απολαμβάνει την δροσιά και το ανοιχτό πεδίο μπροστά του. Ο ίδιος σίγουρα ζει μια στιγμή αυτοϊκανοποίησης: Easy rider μαγκιά, Τζεϊμσμποντικό Κινητό και κινηματογραφική πόζα. Τουλάχιστον αν ήμουν εγώ, με αυτές τις σκέψεις θα βαυκαλιζόμουν. Μιας και όμως ήμουν μέσα και όχι έξω, ένα νομικό ζήτημα κατέλαβε την σκέψη μου για την υπόλοιπη διαδρομή: Αν είσαι απ’ έξω από το τραίνο και καπνίζεις ξεφυσώντας τον καπνό προς τα μέσα, είσαι παράνομος;

Μετά την σύντομη βόλτα κατέληξα στον σταθμό τραίνου να αγοράζω εισιτήριο για τον επόμενο σταθμό μου, τον οποίο επέλεξα μέσα στο 20’ που καθόμουν στην ουρά αναμονής του κισσέ κράτησης. Στην Ινδία τις επόμενες μέρες απέκτησα μια ευχέρεια σε τέτοια πράγματα. Για παράδειγμα: Μπαίνεις στο εστιατόριο. Παραγγέλνεις φαγητό. Περιμένεις. Περιμένεις αρκετά. Μόλις σου φέρουν το φαγητό, τους ζητάς και τον λογαριασμό και μέχρι να φας θα στον έχουν φέρει και αυτό.

Αφού πήρα «ένα» εισιτήριο, φάγαμε μεσημεριανό (Η ινδική κουζίνα για κάποιο ακατανόητο λόγο μου φαίνεται πάρα πολύ οικία, το ίδιο και η πόλη) και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. επιλέξαμε να μην επιστρέψουμε με το τραίνο στο ξενοδοχείο, μιας και μας είχε ταλαιπωρήσει, αλλά αντί αυτού να πάρουμε ένα ταξί. Αφού πήγαμε στην πιάτσα στον σταθμό, μας την έπεσε κλασσικά ένας κράχτης και αυτός μας πλάσαρε στον φίλο ταξιτζή του.

Το ταξί ένα τυπικό ταξί αντίκα, σε μια προσεχτική ματιά, έβγαζε καπνούς. Σε μια δεύτερη ματιά, συνειδητοποιείς πως μόνο οι τυφλοί θέλουν προσεχτική ματιά για να δουν τους καπνούς που δραπετεύανε από τις σχισμές της καμπίνας . Είχε τόσο πολύ καπνό η καμπίνα, που δεν ήξερες τι υπήρχε μέσα. Δράκος; Ο Όμπερον; Τα ΜΑΤ και 2000 κουκουλοφόροι; Φοβόμουν ότι θα ανατιναχτεί αλλά μας διαβεβαίωσε ο τύπος ότι μπορούμε να μπούμε, και μέσα πλέον διαπιστώσαμε πως όλοι οι καπνοί, προερχόντουσαν από... Στικάκια.

Οι Ινδοί είναι πολύ θρήσκοι άνθρωποι. Η μάλλον, να μην το πούμε θρήσκοι, γιατί και οι ίδιοι δεν το δέχονται, να το πούμε «πνευματικοί». Απ’ την άλλη δεν είναι πνευματικότητα το να λιβανίζεις για να κερδίσεις το λόττο, οπότε ούτε έτσι να μην το πούμε. Όπως και να έχει, ο Ινδός είναι κάπως. Στο αυτοκίνητο του μπορείς να δεις αυτοκόλλητα αγίων, τεράστια αυτοκόλλητα γράμματα με προσευχές σε γραμματοσειρές «Car Audio Systems» και το ΩΜ να σπονσοράρει νταλίκες δίπλα στο Μάλμπορο λογότυπο.

Αφού (ο ταξιτζής) μας πήγε πρώτα να δούμε το ξενοδοχείο του (σε μια ομολογουμένως τρομακτική περιοχή), Ξαναβουτήξαμε στην κίνηση για να μας πάει σπίτι. Μετά από δυο ώρες διαδρομή ήξερα πως οι οδηγοί και οι πεζοί, πραγματικά δεν φοβούνται τίποτα, τα ζούνε όλα στο όριο, ενώ η κόρνα χρησιμοποιείται πιο συχνά απ’ ότι το φρένο. Η Βομβάη έχει τρελό καυσαέριο, φασαρία και κόσμο. Μετά από λίγο δεν ήθελα τίποτα άλλο από το να πάω κάπου και να κλείσω τα αυτιά μου.