Όταν χθες έφυγα από την βαβούρα της ευρύτερης περιοχής του Red Fort, είχα πρόθεση να παω στο «εκμοντερνισμένο» κέντρο της πόλης. Εκεί που θα βρω τα τεράστια malls, McDonalds, καφετέριες δυτικού τύπου, τράπεζες και χαρτογιακάδες να περπατάνε σε καλοκαθαρισμένους δρόμους ανάμεσα σε mercedes και περιστασιακά που και που καμία porsche. Τελικά τέτοιο κέντρο δεν βρήκα, και μάλλον δεν υπάρχει σε αυτή την πόλη των 20εκ. κατοίκων. Ναι μεν θα βρεις όλες τις φίρμες σε ένα κυκλικό δρόμο, δεν είναι όμως ουρανοξύστες όπως με καλόμαθε η Κίνα. Όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και το άνδρο των πιο διαβόητων απατεώνων της περιοχής.
Καθώς περπατούσα στο μέρος, υποψιασμένος για τα κόλπα τους, δήλωνα προκαταβολικά πως δεν έχω λεφτά σε κάθε επίδοξο φίλο. Κατάφερα και ξεφορτώθηκα 1-2 έτσι, ειδικά αφού δεν έδειχνα διατεθειμένος να τους ακολουθήσω στα εμπορικά κέντρα που με τραβούσαν, αλλά έπεσα σε μια άλλη παγίδα. Σε μια φάση ένας τυπάς με γυαλιστικά παπουτσιού επέμενε να καθαρίσει τα παπούτσια μου, κάτι το οποίο θεωρούσα γελοίο αφού τα παπουτσία μου είναι μονίμως βρώμικα (και δεν με πειράζει καθόλου).
Μια ματιά που έριξα για να επιβεβαιώσω το αυτονόητο, με βρήκε αντιμέτωπο με μια τεράστια σκατούλα πάνω στο παπούτσι ! Εντυπωσιακά μεγάλη, σκατένια σκατούλα, ανθρώπου, ινδικής δίαιτας. Όχι σκληρή, αλλά ρευστή και καλοαπλωμένη πάνω στο παπούτσι. Ο τύπος επέμενε λέγοντας ότι θα βρωμάει κοκ, και πάνω στο μπούγιο, ήρθε και άλλος ένας, όμως το κόλπο το είχα διαβάσει στο απίστευτο lonely planet που στο ταξίδι αυτό έχει αποδειχθεί πιο χρήσιμο από το διαβατήριο μου. Αφού τους είπα ότι δεν έχω καθόλου λεφτά για να τους δώσω επιτέλους με άφησαν να ολοκληρώσω το καθάρισμα το οποίο είχα αρχίσει πάνω σε κάτι χόρτα που κατάφερα να βρω σε μια γωνιά.
Η υπόλοιπη διαδρομή συνεχίστηκε με την υποψία ότι όλοι οι ινδοί που τυχαίνει και περνάνε από το μέρος αυτό, ξέρουν το κόλπο, και το πρώτο πράγμα που βλέπουν σε έναν τουρίστα, πρέπει να είναι το παπούτσι του, για το αν το έχει πάθει (ή όχι ακόμα). Σίγουρα θα το διασκεδάζουν πολύ. Είναι αστείο πάντως, γιατί όταν το διάβασα, σκέφτηκα ότι το μοναδικό άτομο στο οποίο δεν πρόκειται να συμβεί αυτό, είμαι εγώ, αφού με τέτοιο βρώμικο παπούτσι ποιος θα καταφέρει να το λερώσει περισσότερο; Την υπόλοιπη μέρα, αυτό που μου έφαγε το μυαλό, είναι το πως καταφέρνουν και κουβαλάνε αρκετά σκατά για όλους τους τουρίστες μες’ το κέντρο της πόλης. Που τα κρύβουν; Πως τα κρατάνε και πως τα πετάνε όταν περάσεις από δίπλα τούς; Ακόμα δεν έχω λύσει το μυστήριο αυτό. Την στιγμή αυτή κατευθύνομαι προς το Taj Mahal, που πιστεύω πως είναι ο προορισμός που θα μου δώσει ανοσία στην κριτική των άλλων, όταν γυρίσω πίσω χωρίς να έχω δει κάτι «ενδιαφέρον».
