Ζητιανιά

Ένα από τα μεγάλα θέματα την ημέρας, είναι η ζητιανιά. Με βεβαιότητα, μπορεί κανείς να πει, ότι στην Ινδία τα περισσότερα παιδιά, στον ελεύθερο τους χρόνο είναι ζητιανάκια. Δεν το κάνουν επαγγελματικά, τουλάχιστον ξεκινάνε ερασιτεχνικά. Στην αρχή ζητάνε, μπισκότα, στυλό, νομίσματα, τσίχλες, στην πράξη οτιδήποτε μπορούν να ....ζητήσουν. Ακόμα και να τα βγάλεις φωτογραφίες. Οι τουρίστες, αρκεί να μην είναι λεφτά, και τα υπόλοιπα, τα δίνουν, οπότε τα παιδιά αυτά έχουν φτάσει σε σημείο να ψάχνουν τις τσέπες σου για κρυμμένες σοκολάτες. Η τεχνική, η επιμονή και η σοβαρότητα, είναι ίδια με ενός ζητιάνου που σέβεται τον εαυτό του. Σοβαρό αλλά απλανές ύφος, και διάθεση να ζητάει μέχρι να ενδώσεις. 

Και τα παιδιά αυτά τα καταφέρνουν: Μπορεί να μην πάρουν νόμισμα, η μπισκότο (ποιος κουβαλάει μπισκότα άλλωστε;) αλλά κάτι θα βρουν. Από εμένα σήμερα απόσπασαν ένα χαρτομάντιλο.

Προφανώς αυτά που ζητάνε δεν τα χρειάζονται. Ούτε τα μπισκότα, ούτε τις τσίχλες, ούτε τα στυλό, ούτε τα νομίσματα ευρώ. Αυτά δεν τα αλλάζουν οι τράπεζες. Όμως το να ζητάω, είναι δωρεάν, και αν αποδίδει, είναι πολύ γλυκιά η αίσθηση. Το βλέπεις το μοντέλο πως πάει. 1-2 χρονάκια μετά, και τα ίδια παιδιά, θα σε κυνηγάνε να πάρουν τις 10ρουπίες που θα σε χρεώσουν μια φωτογραφία που αυτά σε έπρηξαν να τους πάρεις. Μίλησε κανείς για τον κινέζο με τους πελεκάνους;

Tiruvannamalai

Μετά από μια διαδρομή και μια διαμονή στο Chennai (στο ταξίδι αυτό ήταν κανόνας πως σε κάθε μέρος κάθομαι 3 μέρες) βρέθηκα στο Ramanasramam.

«Is your name Νίκος?»

Αυτό ήρθε και με ρώτησε μια κοπέλα που ήταν ελαφρώς στον κόσμο της (και όχι από αυτές που λόγο ομορφιάς τους το συγχωρείς). «No, but I’m Greek to». Εκεί τελείωσε αυτή η επαφή, αφού μετά από λίγο ζήτησε να φύγει γιατί έχει ραντεβού… κάτι σχετικό με «τα φάρμακα» της είπε. Στην Ινδία όλα τα βλέπεις. Τρίτη μέρα πλέον και έχω σχεδόν εξοικειωθεί στην ιδέα ότι τρώω με τα χέρια, και αν θέλω να τα καθαρίσω, δεν τρέχω στον νιπτήρα, αλλά τα γλείφω. Μια κοπέλα από το Ισραήλ που γνώρισα, λέει πως είναι απίστευτα απελευθερωτική αίσθηση - Για μένα και την λωρίδα της γάζας όμως, θα χρειαστεί λίγο προσπάθεια ακόμα. «Φώτη, μην παίζεις με το φαγητό σου» φωνάζει η μαμά.

Ο χιουμορίστας μοναχός που μας σερβίρει, απολαμβάνει να πετάει τις σάλτσες με φόρα στο πιάτο σου το οποίο είναι κατασκευασμένο (μιας χρήσεως) από ραμμένα φύλλα. Έτσι και το παντελόνι σου μετέχει του γλεντιού. Με την ίδια ευχαρίστηση σου βάζει μια σταγόνα νερό όταν του λες, «λίγο νερό παρακαλώ.» Ή «λίγη καυτερή σως». Φυσικά αφού κάνει το κομμάτι του, και περπατήσει και 5 βήματα προς τον επόμενο, επιστρέφει και σου συμπληρώνει.

Μετά έρχεται ο Ινδός yoga-master που ετοιμάζει τις βαλίτσες του για την Ευρώπη και ο οποίος χαρακτηριστικά, όπως του είχε πει ο δάσκαλος του, μου δήλωσε «Η πρώτη φορά στην India είναι σαν την γέννα. Πονάει αλλά είναι ευχάριστο μετά». Δεν ξέρω οι επόμενες βέβαια πως είναι, αλλά δεν νομίζω να μην πονάνε.

Αύριο με περιμένει ένα ταξίδι προς ένα μέρος που δεν ξέρω πιο θα είναι. Μάλλον Chennai με βλέπω πάλι, θα δείξει. Μετά από εκεί, θα προσπαθήσω να φύγω το δυνατόν συντομότερο για Δελχί, ώστε να πάω και Rishikesh αν προλάβω.