Η πρώτη μέρα που κατάφερα να φάω κάτι μετά την «ξαφνική μου ασθένεια», σήμερα, είναι η μέρα του festival Holi των Ινδών και αν και δεν είμαι απολύτως σίγουρος για το τι σημαίνει ξέρω πως την γιορτάζουν: Κάτι μεταξύ ορθόδοξης ανάστασης, καρναβάλιου, μπουγελώματος στο προαύλιο του σχολείου, και αυγοπόλεμου. Εξηγώ: Κρατάς μια σακούλα νερό η ένα νεροπίστολο στο ένα χέρι, και μια σακούλα βαφή αυγών σε rave χρώματα στο άλλο. Όποιος περνάει και δείξει πρόθυμος να συμμετάσχει, τον πλησιάζεις αργά, βουτάς το χέρι στην βαφή, του αλείφεις το πρόσωπο και στην συνέχεια τον πασπαλίζεις. Τον αγκαλιάζεις πρώτα με το κεφάλι στον αριστερό του ώμο, και μετά μια δεύτερη αγκαλιά στο δεξί ώμο. Θυμάσαι να μην ευχηθείς Χριστός ανέστη, αλλά Happy Holi και να μην φιλήσεις και σου μπει όλη η βαφή στο στόμα.
Αμέσως απομακρύνεσαι, και με το νεροπίστολο στοχεύεις αυτόν που είναι έξω από την έκταση του χεριού σου, ενώ σε περίπτωση που είναι από αυτές τις δειλές κότες που τρέχουν να ξεφύγουν, τον συγυρίζεις με ένα μπουγέλο χειροβομβίδα -αν έχεις- που σκάει από πίσω του και τον αφήνει να βλαστημάει που του κατέστρεψες το πουκάμισο. Και όχι τίποτα, ήταν 3 βήματα από την είσοδο. Ναι, κατά προτίμηση και το μπουγέλο με μπογιά παρακαλώ. Σε περίπτωση που δεν έχεις μπογιά, δεν πειράζει, απλά κατέβασε το νεροπίστολο χαμηλά και τράβα μια τζούρα από το κατάμαυρο νερό (το οποίο δεν είναι λασπόνερο, αλλά πέρα από οποιαδήποτε αμφιβολία περιλαμβάνει σκατά και ούρα ανθρώπου, όπως και χρωστικές ζωικής ακατέργαστης κοπριάς που του προσδίδουν αυτή την βαθιά και χαρακτηριστική απόχρωση).
Να σημειώσουμε βέβαια, πως η κίνηση σου αυτή, όσο διακριτική και να είναι, σηματοδοτεί την μετάβαση σου στην επαγγελματική κατηγορία, αφού πλέον οι κυρίως χαμογελαστοί άσπροι στόχοι αλλάζουν έκφραση και γίνονται πιο δύσκολοι να τους πετύχεις, ενώ αν τους πετύχεις, τότε αλλάζουν χρώμα προς το κόκκινο, και πλέον έρχονται κατά πάνω σου.
φυσικά ούτε αυτοί μπορούν να κάνουν τίποτα, γιατί η αστυνομία είναι δίπλα να επιβλέπει ότι το έθιμο τηρείται και το μπουγέλο διεξάγεται κανονικά. και αυτό 8:00 με 14:00, γιατί μόλις το ρολόι χτυπήσει 14:00 (καλά, 2 φορές θα χτυπήσει) αλλάζουν οι κανόνες: Τώρα όποιος τολμήσει να ενοχλήσει περαστικό, να μπουγελώσει, ή να πασπαλίσει (δεν ξέρω τις αγκαλιές πως τις αντιμετωπίζει) θα έχει να κάνει με το μακρύ μπαστούνι των αστυνομικών.
Ούτε Γκουσγκούνιδες είναι, ούτε μοναχοί Σαολίν είναι: Το μπαστούνι δουλεύει σαν supersized γκλόμπ και σαν ρομποτικός μονοαρθρωτός βραχίωνας για μετακίνηση αντικειμένων. Άντε, ίσως σε καμία αλάνα και ως μπαστούνι του κρίκετ. Τώρα δεν ξέρω αν αυτό χρησιμοποιούν και όταν απομακρύνουν/αφοπλίζουν βόμβες, όμως κρίνοντας από το πλήθος των επιθέσεων που έχουν πετύχει το στόχο τους στην Ινδία, είναι πολύ πιθανό ενδεχόμενο. Το σίγουρο πάντως είναι ότι με αυτό σπρώχνουν αντικείμενα που είναι πεταμένα στο πάτωμα ώστε να ανοίξουν πέρασμα - πράγματα όπως κούτες, ζητιάνους και μεθυσμένους.
Πίσω στο θέμα μας. Αφού το φεστιβάλ λήξει, ο κόσμος γυρνάει σπίτι και κανείς δεν εργάζεται για το υπόλοιπο της ημέρας, εκτός από ελάχιστους άθεους φραγκοφονιάδες, που όση ώρα οι άλλοι βουρτσίζουν το δέρμα τους μέχρι να ασπρίσει, μαυρίσει, η κοκκινίσει, οι πρώτοι μονοπωλούν μια πεινασμένη ορδή τουριστών. Και η Ινδία, έχει άπειρους τουρίστες. Όπως λένε, στην Ινδία θα βρεις τα Πάντα και ο κόσμος φαίνεται να το πιστεύει πολύ για να πηγαίνει ξανά και ξανά με αυτή την ελπίδα! Δυστυχώς, που να ήξεραν οι δύσμοιροι τουρίστες, ότι δεν θα βρουν τίποτα, αφού τα ελάχιστα εναπομείναντα Πάντα, είναι στην Κίνα, στην περιοχή του SiChuan και σε μερικούς ζωολογικούς κήπους ανά τον κόσμο.
Σε άλλες πιο προσωπικές ειδήσεις, σήμερα είμαι αρκετά καλύτερα, και αύριο και μεθαύριο θα πρέπει να συνδυάσω μια επίσκεψη σε μουσείο και μια επίσκεψη σε εμπορικά κέντρα και πολυκαταστήματα. Δεν θα ηρεμίσω αν δεν καταφέρω να δω την γκλάμουρους πλευρά της Ινδίας πριν φύγω. Νομίζω είμαι εθισμένος σε γυαλιστερές επιφάνειες.
