Τέλος

Το ταξίδι τελείωσε. Για όποιον δεν κατάλαβε τι είχαμε εδώ, δεν υπάρχουν και πολλά να ειπωθούν. Το παρόν blog αποτελείται από επιλεγμένα ταξιδιωτικά σχόλια που κράτησα κατά το ταξίδι στην Ινδία τον Φλεβάρη του 2010, συνεχίζοντας την παράδοση του blog μου από την Κίνα (Ο Φώτης πάει Κίνα). Εκκρεμεί το ταξίδι στο Θιβέτ το οποίο δεν ένιωσα πως μπορώ να δημοσιεύσω το διάστημα εκείνο.  Τα περισσότερα από αυτά γράφτηκαν παρέα με τα κουνούπια της Ινδίας κατά την διάρκεια του ενός μήνα της παραμονής μου. Φυσικά υπήρξε μπόλικο κόψιμο και ράψιμο τις δυο ημέρες αυτές ώστε να το φέρω στην μορφή που έχει πλέον.

Ως παραδοσιακό μπλόνγκ, είναι γραμμένο από το τέλος προς την αρχή και κανείς θα πρέπει να ξεκινήσει διαβάζοντας από κάτω κάτω. Κάτι σαν τα Ιαπωνικά γράμματα: Ξεκινάς με το ζουμί και καταλήγεις με την εισαγωγή! Σε περίπτωση που βαριέστε να το διαβάσετε και θέλετε να μάθετε ποιό είναι το ρεζουμέ, το είπε κάποτε και ο Ιούλιος Καίσαρας Δημόκριτος Αστερίξ:

"ήλθον, είδον, ενίκησα απήλθον"

ΥΓ. κάπου έπρεπε να βάλουμε και την αναφορά στην Τζούλια.

Holi

Η πρώτη μέρα που κατάφερα να φάω κάτι μετά την «ξαφνική μου ασθένεια», σήμερα, είναι η μέρα του festival Holi των Ινδών και αν και δεν είμαι απολύτως σίγουρος για το τι σημαίνει ξέρω πως την γιορτάζουν: Κάτι μεταξύ ορθόδοξης ανάστασης, καρναβάλιου, μπουγελώματος στο προαύλιο του σχολείου, και αυγοπόλεμου. Εξηγώ: Κρατάς μια σακούλα νερό η ένα νεροπίστολο στο ένα χέρι, και μια σακούλα βαφή αυγών σε rave χρώματα στο άλλο. Όποιος περνάει και δείξει πρόθυμος να συμμετάσχει, τον πλησιάζεις αργά, βουτάς το χέρι στην βαφή, του αλείφεις το πρόσωπο και στην συνέχεια τον πασπαλίζεις. Τον αγκαλιάζεις πρώτα με το κεφάλι στον αριστερό του ώμο, και μετά μια δεύτερη αγκαλιά στο δεξί ώμο. Θυμάσαι να μην ευχηθείς Χριστός ανέστη, αλλά Happy Holi και να μην φιλήσεις και σου μπει όλη η βαφή στο στόμα.

Αμέσως απομακρύνεσαι, και με το νεροπίστολο στοχεύεις αυτόν που είναι έξω από την έκταση του χεριού σου, ενώ σε περίπτωση που είναι από αυτές τις δειλές κότες που τρέχουν να ξεφύγουν, τον συγυρίζεις με ένα μπουγέλο χειροβομβίδα -αν έχεις- που σκάει από πίσω του και τον αφήνει να βλαστημάει που του κατέστρεψες το πουκάμισο. Και όχι τίποτα, ήταν 3 βήματα από την είσοδο. Ναι, κατά προτίμηση και το μπουγέλο με μπογιά παρακαλώ. Σε περίπτωση που δεν έχεις μπογιά, δεν πειράζει, απλά κατέβασε το νεροπίστολο χαμηλά και τράβα μια τζούρα από το κατάμαυρο νερό (το οποίο δεν είναι λασπόνερο, αλλά πέρα από οποιαδήποτε αμφιβολία περιλαμβάνει σκατά και ούρα ανθρώπου, όπως και χρωστικές ζωικής ακατέργαστης κοπριάς που του προσδίδουν αυτή την βαθιά και χαρακτηριστική απόχρωση).

Να σημειώσουμε βέβαια, πως η κίνηση σου αυτή, όσο διακριτική και να είναι, σηματοδοτεί την μετάβαση σου στην επαγγελματική κατηγορία, αφού πλέον οι κυρίως χαμογελαστοί άσπροι στόχοι αλλάζουν έκφραση και γίνονται πιο δύσκολοι να τους πετύχεις, ενώ αν τους πετύχεις, τότε αλλάζουν χρώμα προς το κόκκινο, και πλέον έρχονται κατά πάνω σου.

φυσικά ούτε αυτοί μπορούν να κάνουν τίποτα, γιατί η αστυνομία είναι δίπλα να επιβλέπει ότι το έθιμο τηρείται και το μπουγέλο διεξάγεται κανονικά. και αυτό 8:00 με 14:00, γιατί μόλις το ρολόι χτυπήσει 14:00 (καλά, 2 φορές θα χτυπήσει) αλλάζουν οι κανόνες: Τώρα όποιος τολμήσει να ενοχλήσει περαστικό, να μπουγελώσει, ή να πασπαλίσει (δεν ξέρω τις αγκαλιές πως τις αντιμετωπίζει) θα έχει να κάνει με το μακρύ μπαστούνι των αστυνομικών.

 Ούτε Γκουσγκούνιδες είναι, ούτε μοναχοί Σαολίν είναι: Το μπαστούνι δουλεύει σαν supersized γκλόμπ και σαν ρομποτικός μονοαρθρωτός βραχίωνας για μετακίνηση αντικειμένων. Άντε, ίσως σε καμία αλάνα και ως μπαστούνι του κρίκετ. Τώρα δεν ξέρω αν αυτό χρησιμοποιούν και όταν απομακρύνουν/αφοπλίζουν βόμβες, όμως κρίνοντας από το πλήθος των επιθέσεων που έχουν πετύχει το στόχο τους στην Ινδία, είναι πολύ πιθανό ενδεχόμενο. Το σίγουρο πάντως είναι ότι με αυτό σπρώχνουν αντικείμενα που είναι πεταμένα στο πάτωμα ώστε να ανοίξουν πέρασμα - πράγματα όπως κούτες, ζητιάνους και μεθυσμένους.

Πίσω στο θέμα μας. Αφού το φεστιβάλ λήξει, ο κόσμος γυρνάει σπίτι και κανείς δεν εργάζεται για το υπόλοιπο της ημέρας, εκτός από ελάχιστους άθεους φραγκοφονιάδες, που όση ώρα οι άλλοι βουρτσίζουν το δέρμα τους μέχρι να ασπρίσει, μαυρίσει, η κοκκινίσει, οι πρώτοι μονοπωλούν μια πεινασμένη ορδή τουριστών. Και η Ινδία, έχει άπειρους τουρίστες. Όπως λένε, στην Ινδία θα βρεις τα Πάντα και ο κόσμος φαίνεται να το πιστεύει πολύ για να πηγαίνει ξανά και ξανά με αυτή την ελπίδα! Δυστυχώς, που να ήξεραν οι δύσμοιροι τουρίστες, ότι δεν θα βρουν τίποτα, αφού τα ελάχιστα εναπομείναντα Πάντα, είναι στην Κίνα, στην περιοχή του SiChuan και σε μερικούς ζωολογικούς κήπους ανά τον κόσμο.

Σε άλλες πιο προσωπικές ειδήσεις, σήμερα είμαι αρκετά καλύτερα, και αύριο και μεθαύριο θα πρέπει να συνδυάσω μια επίσκεψη σε μουσείο και μια επίσκεψη σε εμπορικά κέντρα και πολυκαταστήματα. Δεν θα ηρεμίσω αν δεν καταφέρω να δω την γκλάμουρους πλευρά της Ινδίας πριν φύγω. Νομίζω είμαι εθισμένος σε γυαλιστερές επιφάνειες.

Αλλαγή σχεδίων & Φωτογραφίες

Αρρώστησα.
Ήλπιζα να μην με πετύχει τίποτα αυτό το διάστημα που είμαι στην Ινδία όμως δεν γλύτωσα. Στο 75% (πάνω στην εγκατάσταση των drivers δηλαδή) του ταξιδιού με χτύπησε, διάρροια, εμετός και πυρετός. Αν σκεφτεί κανείς τον κόπο που έκανα  για να βρω εισιτήριο για το haridwar, είναι πολύ κρίμα πολύ τώρα δεν μπορώ να πάω πουθενά. Απ’ την άλλη καλή είναι η ξεκούραση γιατί είχα ξεπατωθεί το τελευταίο διάστημα. Τώρα είμαι καλύτερα, αν και έχω ακόμα πυρετό, ενώ εδώ είναι που ένα ξενοδοχείο με τηλεόραση θα ήταν λύτρωση...

Τα παραλήρημα συνοδεύουν φωτογραφίες από το Angra Fort το οποίο είχα επισκεφθεί κατά την μονοήμερη μου εξόρμηση μου προς το Ταζ Μαχάλ!

Σκατά & Taj Mahal

Όταν χθες έφυγα από την βαβούρα της ευρύτερης περιοχής του Red Fort, είχα πρόθεση να παω στο «εκμοντερνισμένο» κέντρο της πόλης. Εκεί που θα βρω τα τεράστια malls, McDonalds, καφετέριες δυτικού τύπου, τράπεζες και χαρτογιακάδες να περπατάνε σε καλοκαθαρισμένους δρόμους ανάμεσα σε mercedes και περιστασιακά που και που καμία porsche. Τελικά τέτοιο κέντρο δεν βρήκα, και μάλλον δεν υπάρχει σε αυτή την πόλη των 20εκ. κατοίκων. Ναι μεν θα βρεις όλες τις φίρμες σε ένα κυκλικό δρόμο, δεν είναι όμως ουρανοξύστες όπως με καλόμαθε η Κίνα. Όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και το άνδρο των πιο διαβόητων απατεώνων της περιοχής.

Καθώς περπατούσα στο μέρος, υποψιασμένος για τα κόλπα τους, δήλωνα προκαταβολικά πως δεν έχω λεφτά σε κάθε επίδοξο φίλο. Κατάφερα και ξεφορτώθηκα 1-2 έτσι, ειδικά αφού δεν έδειχνα διατεθειμένος να τους ακολουθήσω στα εμπορικά κέντρα που με τραβούσαν, αλλά έπεσα σε μια άλλη παγίδα. Σε μια φάση ένας τυπάς με γυαλιστικά παπουτσιού επέμενε να καθαρίσει τα παπούτσια μου, κάτι το οποίο θεωρούσα γελοίο αφού τα παπουτσία μου είναι μονίμως βρώμικα (και δεν με πειράζει καθόλου).

Μια ματιά που έριξα για να επιβεβαιώσω το αυτονόητο, με βρήκε αντιμέτωπο με μια τεράστια σκατούλα πάνω στο παπούτσι ! Εντυπωσιακά μεγάλη, σκατένια σκατούλα, ανθρώπου, ινδικής δίαιτας. Όχι σκληρή, αλλά ρευστή και καλοαπλωμένη πάνω στο παπούτσι.  Ο τύπος επέμενε λέγοντας ότι θα βρωμάει κοκ, και πάνω στο μπούγιο, ήρθε και άλλος ένας, όμως το κόλπο το είχα διαβάσει στο απίστευτο lonely planet που στο ταξίδι αυτό έχει αποδειχθεί πιο χρήσιμο από το διαβατήριο μου. Αφού τους είπα ότι δεν έχω καθόλου λεφτά για να τους δώσω επιτέλους με άφησαν να ολοκληρώσω το καθάρισμα το οποίο είχα αρχίσει πάνω σε κάτι χόρτα που κατάφερα να βρω σε μια γωνιά.

Η υπόλοιπη διαδρομή συνεχίστηκε με την υποψία ότι όλοι οι ινδοί που τυχαίνει και περνάνε από το μέρος αυτό, ξέρουν το κόλπο, και το πρώτο πράγμα που βλέπουν σε έναν τουρίστα, πρέπει να είναι το παπούτσι του, για το αν το έχει πάθει (ή όχι ακόμα). Σίγουρα θα το διασκεδάζουν πολύ. Είναι αστείο πάντως, γιατί όταν το διάβασα, σκέφτηκα ότι το μοναδικό άτομο στο οποίο δεν πρόκειται να συμβεί αυτό, είμαι εγώ, αφού με τέτοιο βρώμικο παπούτσι ποιος θα καταφέρει να το λερώσει περισσότερο; Την υπόλοιπη μέρα, αυτό που μου έφαγε το μυαλό, είναι το πως καταφέρνουν και κουβαλάνε αρκετά σκατά για όλους τους τουρίστες μες’ το κέντρο της πόλης. Που τα κρύβουν; Πως τα κρατάνε και πως τα πετάνε όταν περάσεις από δίπλα τούς; Ακόμα δεν έχω λύσει το μυστήριο αυτό.

Την στιγμή αυτή κατευθύνομαι προς το Taj Mahal, που πιστεύω πως είναι ο προορισμός που θα μου δώσει ανοσία στην κριτική των άλλων, όταν γυρίσω πίσω χωρίς να έχω δει κάτι «ενδιαφέρον».

Κόκκινο φρούριο και Παλαιό Δελχί

Αυτή ήταν μια μέρα γεμάτη ενδιαφέρουσες καταστάσεις. Αφού ξύπνησα το πρωί στο απίστευτα μικρό δωμάτιο, σαφώς χαρούμενος για το εαυτό μου που δεν με είχε πιάσει κατάθλιψη, έκανα ένα σύντομο ντους με κρύο νερό και βγήκα για να πάω να κλείσω τα εισιτήρια του υπολειπόμενου ταξιδιού μου στην Ινδία. Λίγο αργότερα συνειδητοποίησα ότι με συμφέρει να αναθέσω την δουλειά αυτή στο προσωπικό του ξενοδοχείου, Άλλωστε το να γλυτώσω 3-4euro, και να χάσω μια μέρα, μάλλον θα ήταν ανόητο.

Τελικά όταν βγήκα από την πόρτα, πήρα το metro προς το παλιό Δελχί το οποίο και αυτό ήταν χαοτικό, όχι λιγότερο από την υπόλοιπη Ινδία που έχω δει. Αφού έφαγα το έκτο δυτικό γεύμα μου στα McDonalds (2 πίτσες, 2 KFC, 2 McDonalds ως τώρα) επισκέφθηκα το κόκκινο φρούριο, μια κατασκευή που σου έδινε μια γεύση της μουσουλμανικής Ινδίας.  Μια αίσθηση που αλλιώς δεν θα είχα αποκτήσει, αφού με την φασαρία που επικρατεί, μου είναι αδύνατον να χαλαρώσω, και να επιτρέψω να μπει μέσα αυτό που βλέπω. Ο δίωρος περίπατος μέσα στο φρούριο πάντως, ήταν ένα ήρεμο διάλειμμα, από την κατά τ’ άλλα παρανοϊκή Ινδία. 

Έξοδος

Τελικά το «πνευματικό μέρος» του ταξιδιού τελείωσε χωρίς να το πάρω καν είδηση. Στο βρωμερό λεωφορείο, τα πρώτα δευτερόλεπτα –ομολογώ- έπιασα τον εαυτό μου να διασκεδάζει την βρώμα, πολυχρωμία και χαοτική απλότητα της Ινδιάνων. Στο background έπαιζε απίστευτα δυνατά, μια απαίσια κιτς μουσική. Στην περίπτωση μου όμως, αποτελούσε το ιδανικό soundtrack αυτής της extreme εμπειρίας. Το έκανε το θαύμα του ο sri Ramana Maharshi. Καθώς απομακρυνόμουν από το Arunachala όμως, άρχισε να αδυνατεί η επίδραση της χάρης του, και συγκεκριμένα στην πρώτη στροφή της διαδρομής, είχα χάσει τελείως το σήμα. Οι επόμενες ώρες φύγαν με τον κώλο μου να πονάει από το ελάχιστο χώρο που είχα, τα απίστευτα σκληρά καθίσματα και το βεβαρυμμένο ιστορικό με τόσες μέρες να τις έχω περάσει στην άβολη στάση… του λωτού.

Μετά από λίγο μπήκαν και άλλες σκέψεις, με πρώτη και καλύτερη «άραγε, θα μου δώσει ποτέ τα ρέστα ο εισπράκτορας;» «Να του τα ζητήσω τώρα; Να περιμένω;» Παράλληλα με τον κόσμο και να σχηματίζει πύργο πάνω από το κεφάλι μου, σύντομα άρχισα να αναρωτιέμαι πότε θα μου ζητήσουν να σηκωθώ για να κάτσει κάποιος άλλος.

Τελικά τα προβλήματα τα έλυσα όταν αποφάσισα να χαρίσω τα ρέστα στον εισπράκτορα, αν είναι να εξαγοράσω την ψυχική μου υγεία, ενώ το θέμα της θέσης λύθηκε όταν ένα γερόντι στριμώχθηκε μαζί μου στην ήδη μικροσκοπική μου θέση. Πλέον τουλάχιστον, δεν θα παραπονιούνται τα δυο κωλομέρια μου, αλλα μόνο το ένα.

Λίγο πριν φτάσουμε, με έπιασε μια ξαφνική επιθυμία να ρωτήσω τον εισπράκτορα πως μπορώ να πάω αεροδρόμιο. Ο τύπος γυρνάει και μου λέει, εδώ είναι το αεροδρόμιο. Επόμενη στάση. Σταματάνε για εμένα, κατεβαίνω, περπατάω κάπου 400m, και να σου ο Φώτης με ένα εισιτήριο για το Νέο Δελχί στο χέρι. Τώρα κάθομαι και περιμένω την πτήση μου.

Τέλος νοτίου Ινδίας για εμένα λοιπόν. Τώρα -και είμαι πολύ ευχαριστημένος για αυτό- έχω εξοικονομήσει μια ολόκληρη εβδομάδα για την βόρεια Ινδία, και αυτό σημαίνει ότι ίσως προλαβαίνω να πεταχτώ και μέχρι το Haridwar για το Kumba Mela. Φτάνοντας στο Δελχί έκλεισα και ένα ξενοδοχείο δίπλα στο τραίνο για το σήμερα, και αύριο θα δω αν μπορώ να φύγω προς τον Γάγγη. 

Ζητιανιά

Ένα από τα μεγάλα θέματα την ημέρας, είναι η ζητιανιά. Με βεβαιότητα, μπορεί κανείς να πει, ότι στην Ινδία τα περισσότερα παιδιά, στον ελεύθερο τους χρόνο είναι ζητιανάκια. Δεν το κάνουν επαγγελματικά, τουλάχιστον ξεκινάνε ερασιτεχνικά. Στην αρχή ζητάνε, μπισκότα, στυλό, νομίσματα, τσίχλες, στην πράξη οτιδήποτε μπορούν να ....ζητήσουν. Ακόμα και να τα βγάλεις φωτογραφίες. Οι τουρίστες, αρκεί να μην είναι λεφτά, και τα υπόλοιπα, τα δίνουν, οπότε τα παιδιά αυτά έχουν φτάσει σε σημείο να ψάχνουν τις τσέπες σου για κρυμμένες σοκολάτες. Η τεχνική, η επιμονή και η σοβαρότητα, είναι ίδια με ενός ζητιάνου που σέβεται τον εαυτό του. Σοβαρό αλλά απλανές ύφος, και διάθεση να ζητάει μέχρι να ενδώσεις. 

Και τα παιδιά αυτά τα καταφέρνουν: Μπορεί να μην πάρουν νόμισμα, η μπισκότο (ποιος κουβαλάει μπισκότα άλλωστε;) αλλά κάτι θα βρουν. Από εμένα σήμερα απόσπασαν ένα χαρτομάντιλο.

Προφανώς αυτά που ζητάνε δεν τα χρειάζονται. Ούτε τα μπισκότα, ούτε τις τσίχλες, ούτε τα στυλό, ούτε τα νομίσματα ευρώ. Αυτά δεν τα αλλάζουν οι τράπεζες. Όμως το να ζητάω, είναι δωρεάν, και αν αποδίδει, είναι πολύ γλυκιά η αίσθηση. Το βλέπεις το μοντέλο πως πάει. 1-2 χρονάκια μετά, και τα ίδια παιδιά, θα σε κυνηγάνε να πάρουν τις 10ρουπίες που θα σε χρεώσουν μια φωτογραφία που αυτά σε έπρηξαν να τους πάρεις. Μίλησε κανείς για τον κινέζο με τους πελεκάνους;

Tiruvannamalai

Μετά από μια διαδρομή και μια διαμονή στο Chennai (στο ταξίδι αυτό ήταν κανόνας πως σε κάθε μέρος κάθομαι 3 μέρες) βρέθηκα στο Ramanasramam.

«Is your name Νίκος?»

Αυτό ήρθε και με ρώτησε μια κοπέλα που ήταν ελαφρώς στον κόσμο της (και όχι από αυτές που λόγο ομορφιάς τους το συγχωρείς). «No, but I’m Greek to». Εκεί τελείωσε αυτή η επαφή, αφού μετά από λίγο ζήτησε να φύγει γιατί έχει ραντεβού… κάτι σχετικό με «τα φάρμακα» της είπε. Στην Ινδία όλα τα βλέπεις. Τρίτη μέρα πλέον και έχω σχεδόν εξοικειωθεί στην ιδέα ότι τρώω με τα χέρια, και αν θέλω να τα καθαρίσω, δεν τρέχω στον νιπτήρα, αλλά τα γλείφω. Μια κοπέλα από το Ισραήλ που γνώρισα, λέει πως είναι απίστευτα απελευθερωτική αίσθηση - Για μένα και την λωρίδα της γάζας όμως, θα χρειαστεί λίγο προσπάθεια ακόμα. «Φώτη, μην παίζεις με το φαγητό σου» φωνάζει η μαμά.

Ο χιουμορίστας μοναχός που μας σερβίρει, απολαμβάνει να πετάει τις σάλτσες με φόρα στο πιάτο σου το οποίο είναι κατασκευασμένο (μιας χρήσεως) από ραμμένα φύλλα. Έτσι και το παντελόνι σου μετέχει του γλεντιού. Με την ίδια ευχαρίστηση σου βάζει μια σταγόνα νερό όταν του λες, «λίγο νερό παρακαλώ.» Ή «λίγη καυτερή σως». Φυσικά αφού κάνει το κομμάτι του, και περπατήσει και 5 βήματα προς τον επόμενο, επιστρέφει και σου συμπληρώνει.

Μετά έρχεται ο Ινδός yoga-master που ετοιμάζει τις βαλίτσες του για την Ευρώπη και ο οποίος χαρακτηριστικά, όπως του είχε πει ο δάσκαλος του, μου δήλωσε «Η πρώτη φορά στην India είναι σαν την γέννα. Πονάει αλλά είναι ευχάριστο μετά». Δεν ξέρω οι επόμενες βέβαια πως είναι, αλλά δεν νομίζω να μην πονάνε.

Αύριο με περιμένει ένα ταξίδι προς ένα μέρος που δεν ξέρω πιο θα είναι. Μάλλον Chennai με βλέπω πάλι, θα δείξει. Μετά από εκεί, θα προσπαθήσω να φύγω το δυνατόν συντομότερο για Δελχί, ώστε να πάω και Rishikesh αν προλάβω.