Έξοδος

Τελικά το «πνευματικό μέρος» του ταξιδιού τελείωσε χωρίς να το πάρω καν είδηση. Στο βρωμερό λεωφορείο, τα πρώτα δευτερόλεπτα –ομολογώ- έπιασα τον εαυτό μου να διασκεδάζει την βρώμα, πολυχρωμία και χαοτική απλότητα της Ινδιάνων. Στο background έπαιζε απίστευτα δυνατά, μια απαίσια κιτς μουσική. Στην περίπτωση μου όμως, αποτελούσε το ιδανικό soundtrack αυτής της extreme εμπειρίας. Το έκανε το θαύμα του ο sri Ramana Maharshi. Καθώς απομακρυνόμουν από το Arunachala όμως, άρχισε να αδυνατεί η επίδραση της χάρης του, και συγκεκριμένα στην πρώτη στροφή της διαδρομής, είχα χάσει τελείως το σήμα. Οι επόμενες ώρες φύγαν με τον κώλο μου να πονάει από το ελάχιστο χώρο που είχα, τα απίστευτα σκληρά καθίσματα και το βεβαρυμμένο ιστορικό με τόσες μέρες να τις έχω περάσει στην άβολη στάση… του λωτού.

Μετά από λίγο μπήκαν και άλλες σκέψεις, με πρώτη και καλύτερη «άραγε, θα μου δώσει ποτέ τα ρέστα ο εισπράκτορας;» «Να του τα ζητήσω τώρα; Να περιμένω;» Παράλληλα με τον κόσμο και να σχηματίζει πύργο πάνω από το κεφάλι μου, σύντομα άρχισα να αναρωτιέμαι πότε θα μου ζητήσουν να σηκωθώ για να κάτσει κάποιος άλλος.

Τελικά τα προβλήματα τα έλυσα όταν αποφάσισα να χαρίσω τα ρέστα στον εισπράκτορα, αν είναι να εξαγοράσω την ψυχική μου υγεία, ενώ το θέμα της θέσης λύθηκε όταν ένα γερόντι στριμώχθηκε μαζί μου στην ήδη μικροσκοπική μου θέση. Πλέον τουλάχιστον, δεν θα παραπονιούνται τα δυο κωλομέρια μου, αλλα μόνο το ένα.

Λίγο πριν φτάσουμε, με έπιασε μια ξαφνική επιθυμία να ρωτήσω τον εισπράκτορα πως μπορώ να πάω αεροδρόμιο. Ο τύπος γυρνάει και μου λέει, εδώ είναι το αεροδρόμιο. Επόμενη στάση. Σταματάνε για εμένα, κατεβαίνω, περπατάω κάπου 400m, και να σου ο Φώτης με ένα εισιτήριο για το Νέο Δελχί στο χέρι. Τώρα κάθομαι και περιμένω την πτήση μου.

Τέλος νοτίου Ινδίας για εμένα λοιπόν. Τώρα -και είμαι πολύ ευχαριστημένος για αυτό- έχω εξοικονομήσει μια ολόκληρη εβδομάδα για την βόρεια Ινδία, και αυτό σημαίνει ότι ίσως προλαβαίνω να πεταχτώ και μέχρι το Haridwar για το Kumba Mela. Φτάνοντας στο Δελχί έκλεισα και ένα ξενοδοχείο δίπλα στο τραίνο για το σήμερα, και αύριο θα δω αν μπορώ να φύγω προς τον Γάγγη.