Ταξίδι προς το Hampi

Ξεχνάω κάθε φορά πόσο απίστευτα βολικό είναι αυτό το πληκτρολόγιο. Δεν πάει να είναι το PDA αργό και περιορισμένων δυνατοτήτων: Και μόνο το γεγονός ότι μπορείς να γράψεις το ημερολόγιο σου, μετράει απίστευτα πολύ.

Αυτή την στιγμή, για άλλη μια φορά είμαι σε ένα σταθμό τραίνου. Hubli, αποδεδειγμένα, το πουθενά, μια πόλη (αν υπάρχει και τίποτα κρυμμένο πίσω από τον σταθμό) που απλά θα εξυπηρετήσει σαν άλλη μια στάση, προς το… κάπου. Πριν επιβιβαστώ, φρόντισα τελικά και έβγαλα ένα εισιτήριο για το Hospet με προορισμό το Χάμπι (Hampi) που απ’ ότι κατάλαβα, διαθέτει κάποια αξιοθέατα.

Ο πανικός ο χθεσινός (έχασα το τραίνο για το Aurangabad εξαιτίας του ταξιτζή και δεν άντεχα να ξαναγυρίσω στο Hostel όποτε έκλεισα ένα εισιτήριο για όπου να ναι), αντικαταστάθηκε από μια ανακούφιση όταν καθώς πήγαινα να επιβιβαστώ στο τραίνο, γνώρισα ένα παιδί του οποίου η πρώτη ερώτηση ήταν «ποίες είναι οι επιδόσεις σας στο σέξ;»

Από τις πρώτες κιόλας κουβέντες έμαθα ότι το πέος ενός χαρισματικού Ινδού, είναι 5 ίντσες (φυσικά αυτό κατρακυλάει τον μέσο Ινδό στην ομάδα «ένωσης του Λαγού»). Κι’ όμως σε αντίθεση με τον διαβόητο «Peter» της κίνας, του οποίου οι ερωτήσεις ήταν παρόμοιας φύσεως, η εντύπωση για το παιδί αυτό ήταν άκρως θετική. Η κουβέντα πάνω στο αντικείμενο, εξαντλήθηκε γρήγορα, και σύντομα πήγαμε σε άλλα θέματα από αυτά που συνήθως συζητάς στην αρχή. Στην ηλικία μου, οι περισσότεροι Ινδοί, έχουν παντρευτεί. Όπως λέει και ο ίδιος, αν μέχρι τα 27-28 δεν έχεις παντρευτεί, ήδη θεωρείσαι σκάρτος, και δεν πρόκειται να σε πλησιάσει καμία. Άουτς.

Λίγο παρακάτω στην διαδρομή, για καλή μου έκπληξη, εμφανίστηκαν 3 νεαροί Ινδοί που, αν εξαιρέσει κανείς μια λεπτομέρεια που τότε νόμιζα ότι ήταν το ελαφρώς σκούρο χρώμα του δέρματος, θα μπορούσε να είναι Έλληνες. Τα αστεία τους, Τα γέλια τους, η φάρσες, οι κουβέντες, η κίνηση και η εμφάνιση, ήταν σαν εμάς. Κι’ όμως δεν ήταν το χρώμα του δέρματος που έκανε την διαφορά, όπως στην αρχή νόμιζα. Αρκετή ώρα αργότερα διαπίστωσα πως η διαφορά, είναι το χρώμα στα χείλη, τις παλάμες, τα ούλα και γενικά εκεί που εμείς θα είχαμε κόκκινο, αυτοί έχουν... Μωβ! Εξαιρετικά ενδιαφέρον. Τελικά πιάσαμε τις κουβέντα, και εκεί πληροφορήθηκα ότι τα εν λόγω παιδιά, ήταν μεταλλάδες. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με αυτό που επικρατούσε στην Κίνα, όπου ακόμα και η Rock, δεν ήταν είδος ανεξάρτητο της Rock’n’Roll. Αυτό σίγουρα είναι ένδειξη της ελευθερίας στην διακίνηση της πληροφορίας.

Τις ώρες εκείνες, έμαθα πάρα πολλά πράγματα για τους Ινδούς, την νεολαία, κάτι το οποίο βοηθούσε και η κοινή γλώσσα. Αγγλικά. Σε αυτή την μεριά του κόσμου, έχει πιάσει για τα καλά ο σπόρος. Πολλοί μιλάνε αγγλικά μεταξύ τους, ενώ την διάλεκτο τους, μόνο με τους λίγους «συντοπίτες».

Ανάμεσα στα άλλα, και από τις κουβέντες και με άλλους, ήξερα πως σχεδόν οι μισοί Ινδοί, όχι μόνο δεν τρώνε το μοσχάρι που όλοι ξέρουμε, αλλά δεν τρώνε καθόλου κρέας .